دیروز دیداری با عبدالمحمد شعراني داشتم. سرباز معلم روستاي جمال آباد كالو از توابع بوشهر كه بعنوان كوچكترين مدرسه دنيا معروف است . جوانی ساده و صمیمی. لهجه جنوبی اش بر صفا و صمیمیتش افزوده بود. دفتر خاطراتش را همراه آورده بود که از گوشه و کنار جهان برایش نامه نوشته بودند. شعرانی آمده بود تا به دیدار رئیس جمهور برود.جهانی شدن شعرانی نشان دهنده قدرت رسانه و بهره بردن درست از قابلیت های رسانه است.

عبدالمحمد شعراني در سال 1386 از سوی مطبوعات به عنوان قهرمان اجتماعي سال ايران انتخاب شد ، سال بعد از سوي راديو تهران به عنوان سربلندترين چهره سال شناخته شد . وبلاگش «ديرتش باد» نيز توانست در سال 2008 ، در معتبرترين مسابقه وبلاگ نويسي دنيا به عنوان دومين وبلاگ برتر جهان شناخته شود .

سرباز معلم روستاي كالو خاطرات سه سال تدريس و فعاليت در روستاي جمال آباد كالو را در كتابي به نام «قصه كوچكترين مدرسه دنيا» به رشته تحرير درآورده كه استقبال گسترده اي را به همراه داشت.

جالب آنکه بلافاصله بعد از این دیدار صارمیان زنگ زد. گفتم چه خبر؟ گفت دنبال معرفی " سرباز معلم کپری" هستم. من که متوجه مطلب نشده بودم گفتم اتفاقاً امروز به دیدار ریس جمهور رفته است! با تعجب و خوشحالی گفت واقعاً؟! وقتی که توضیح دادم معلوم شد آنچه که صارمیان می گوید حکایت سرباز معلم ساده لرستانی است که در مدارس کپری لرستان به دنبال سواد آموزی فرزندان آن دیار است. تقارن جالبی است. اگر این "سرباز معلم کپری" اشتهار شعرانی را نیافته است به یک دلیل ساده است. بهره نبردن از فرصت رسانه! اگر چه صارمیان به دنبال آن بود که گزارش ویژه ای از وضعیت او در خبر سراسری منتشر شود، قول هایی هم می دهم ولی ...