حافظ را حافظ قرآن گفته اند،نه از آن روي كه چون قاريان قرآن از بر تلاوت ميكند

بلكه بدان سبب كه به توانمندي رموز و دقايق آن را در غزليات خود گنجانده است

تا ترجمان بخشي از معاني بلند آن باشد.

در آيه 43از سوره احزاب ميخوانيم:

هوالذي يصلي عليكم و ملائكه لنخرجكم من الظللمات الي النور و كان بالمؤمنين رحيما.

ترجمه ساده اين آيه چنين است:

اوست خدايي كه هم او و فرشتگانش بر شما بندگان درود مي فرستند تا شما را از ظلمت

بيرون آورد.

تصور كنيد، خدا بر عرش تكيه زده وبراي نجات و رهايي بنده اش دعا مي كند و در اين

كار فرشتگان مقرب را نيز با خود همراه كرده است .واين چيزي نيست مگر لطف دائم و

رافت ورحمتي كه مختص ذات اقدس اوست ودر اين بين بندهء نا سپاس ومعرفت نا يافته چه

مستحق سرزنش خواهد بود.

      اي گل خوش نسيم من بلبل خويش را مسوز

      كز سر صدق مي كند شب همه شب دعاي تو                                                                             

ندايي از جانب حق به گوش می رسد كه:من گنج پنهاني هستم دوست دارم با عشق تو شناخته

شوم.مرا نيازي به تسبيح وعبوديت نيست كه از زيادي طاعت فرشتگان آكنده و خسته ام،مرا روي كار

با تو وعشق تو بكار است :

      من كه ملول گشتمي از نفس فرشتگان

      قال و مقال عالمي مي كشم از براي تو

آنچه مخلوق است در خدمت تو، وسخر لكم السموات والارض ،وتورا برهمه شرافت وبرتري بخشيدم. ولقد کرمنا بنی آدم

هستي از عشقی كه خالق جهان در وجود اين مخلوق شريف نهاده است جان مي گيرد وعالم از شكفته

شدن غنچهء لب فرو بستهء عشق شكوفا مي شود:

  تاب بنفشه مي دهد طره مشكساي تو

 پرده ءغنچه مي درد خنده دلگشاي تو

به راستي مي توان از اين زيبا تر معاني قرآن را در ظرف لفظ گنجاند؟