"کن خموش این دوزخ از "گفتار سبز
کان زمرد دافع این اژدهاست
پنجشنبه سیزدهم تیر 1387
گفتار سبز دو ساله شد
گفتار سبز به دو سالگی رسید. طفلی نوپا که اگر چه تازه گام گذاردن را آموخته اما در لابیرنتی که هنوز حتی هفت سالگی را تجربه نکرده است عمر معقولی به حساب می آید . خوشتر آنکه در شش ماهه گذشته دوستان زیادی به ویژه از طایفه شاعران ولایت تجربه وبلا گ نویسی را شروع کردند تا دیگر آن غربت سال اول آزاردهنده نباشد.
چنین می انگارم که نوشتن یک صد و هفتاد پنچ پست در دوسال یابه عبارتی به طور متوسط هر چهار روز نوشتن یک پست معدل مناسبی باشد. آمار قریب به بیست و پنج هزار بازدید کننده نیز در همین مدت خوشایند است. خوشحالم که در این مدت این وبلاگ گروهی را به کمک محمد جعفر محمدزاده اداره کرده ام اگر چه سه نفر دیگر نیز همراهان ما در این وبلاگ هستند که به غایت کم کار و گزیده گو شده اند. تجربه وبلاگ نویسی در دنیای مجازی حاوی فرصت ها و البته نگرانی های است. فرصت بدان لحاظ که امکان دسترسی به افراد و اطلاعات را به طرز شگفت آوری افزایش داده است و از سویی شاخه جدیدی از ادبیات را در این عرصه گسترده ایجاد کرده و معرفت های نوینی را شکل داده است . اما نگران کننده از آن دست می گویم که متاسفانه سهولت کپی کردن هم حرمت قلم را از بین برده و هم نویسندگان نورسیده را به تزویر صاحب قلم و اندیشه ساخته است آنچنانکه گاه هویت های دروغین برای افراد شکل می گیرد . عیب دیگر این هزارتوی بی انتها بداخلاقی های مکرری است که گاه به گاه در قالب کامنت های کبود این فضا را آلوده می کنند آنچنانکه در خصوص یکی از اساتید مسلم و زحمت کش لرستان اتفاق افتاد .
به هر روی وبلاگ گفتار سبز که دو سال پیش همزمان با روز قلم راه افتاد همچنان در کنکاش و هول و لا است و اگر خواننده ای منتقد از تفاوت گاه به گاه مطالب و حوزه های مختلف مورد توجه آن سخن بگوید ضمن قبول ایراد باید اعتراف کنم این وب نوشته ها آیینه دلمان بوده اند اگر گاه خرسند بوده ایم شادمان نوشته ایم .اگر در گیرودار مسایل اداری و اجتماعی بوده ایم مطالب وبلاگ نیز بدان سو رفته و اگر خلوتی یافته ایم از دغدغه هایمان از جمله فرهنگ و ادبیات لرستان نوشته ایم . به هرروی این هم تجربه دیگری است.
ضمن آنکه روز قلم را به اهالی فرهنگ تبریک می گویم اجازه می خواهم به باید ها و ملاحظه های دو سالگی بیاندیشم.
یادداشت والیزاده برای یک سالگی گفتار سبز را نیز بخوانید
این هم یادداشت محمدزاده در سال گذشته برای جشن یک سالگی است.
چنین می انگارم که نوشتن یک صد و هفتاد پنچ پست در دوسال یابه عبارتی به طور متوسط هر چهار روز نوشتن یک پست معدل مناسبی باشد. آمار قریب به بیست و پنج هزار بازدید کننده نیز در همین مدت خوشایند است. خوشحالم که در این مدت این وبلاگ گروهی را به کمک محمد جعفر محمدزاده اداره کرده ام اگر چه سه نفر دیگر نیز همراهان ما در این وبلاگ هستند که به غایت کم کار و گزیده گو شده اند. تجربه وبلاگ نویسی در دنیای مجازی حاوی فرصت ها و البته نگرانی های است. فرصت بدان لحاظ که امکان دسترسی به افراد و اطلاعات را به طرز شگفت آوری افزایش داده است و از سویی شاخه جدیدی از ادبیات را در این عرصه گسترده ایجاد کرده و معرفت های نوینی را شکل داده است . اما نگران کننده از آن دست می گویم که متاسفانه سهولت کپی کردن هم حرمت قلم را از بین برده و هم نویسندگان نورسیده را به تزویر صاحب قلم و اندیشه ساخته است آنچنانکه گاه هویت های دروغین برای افراد شکل می گیرد . عیب دیگر این هزارتوی بی انتها بداخلاقی های مکرری است که گاه به گاه در قالب کامنت های کبود این فضا را آلوده می کنند آنچنانکه در خصوص یکی از اساتید مسلم و زحمت کش لرستان اتفاق افتاد .
به هر روی وبلاگ گفتار سبز که دو سال پیش همزمان با روز قلم راه افتاد همچنان در کنکاش و هول و لا است و اگر خواننده ای منتقد از تفاوت گاه به گاه مطالب و حوزه های مختلف مورد توجه آن سخن بگوید ضمن قبول ایراد باید اعتراف کنم این وب نوشته ها آیینه دلمان بوده اند اگر گاه خرسند بوده ایم شادمان نوشته ایم .اگر در گیرودار مسایل اداری و اجتماعی بوده ایم مطالب وبلاگ نیز بدان سو رفته و اگر خلوتی یافته ایم از دغدغه هایمان از جمله فرهنگ و ادبیات لرستان نوشته ایم . به هرروی این هم تجربه دیگری است.
ضمن آنکه روز قلم را به اهالی فرهنگ تبریک می گویم اجازه می خواهم به باید ها و ملاحظه های دو سالگی بیاندیشم.
یادداشت والیزاده برای یک سالگی گفتار سبز را نیز بخوانید
این هم یادداشت محمدزاده در سال گذشته برای جشن یک سالگی است.
نوشته شده توسط والی زاده
در 4 بعد از ظهر | لینک ثابت
•

